Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

2017 2016 2015 2014
Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Breaking news: Osman gaat op 18 en 19 juli op drie onderdelen examen doen: spreken, lezen en luisteren. Ik schrik me dood – ik had gedacht dat het nog weken zou duren. Ik besluit meteen van oefenexamens schrijven over te schakelen op een oefenexamen lezen. Eens zien hoe dat gaat. Daar blijken nog heel wat handigheidjes aan te leren te zijn voor Osman. Gelukkig heb ik er vanwege mijn onderwijsverleden ervaring mee en we werken keihard aan de acht teksten met samen 25 vragen die binnen de 50 minuten behandeld moeten worden. We krijgen het er warm van op ons bankje.Tot mijn ongenoegen kan ik voordat ik op vakantie ga nog maar één keer met hem oefenen. Dat ik hem nu net in de steek moet laten! Ik pieker over een mogelijkheid om de sessies tijdelijk over te dragen, maar al mijn kennissen gaan op vakantie. In mijn wanhoop benader ik ook de wijkgenoten die we eerder tegenkwamen als brugwachters in het brugwachtershuisjesproject – weet je nog? Ze ontvingen ons toen vriendelijk met koffie en drukten Osman op het hart vooral te focussen. Daar heb ik hem nog vaak aan herinnerd.Ze stellen me weer niet teleur: het is wel een overval, vinden ze terecht, “maar…. we doen het.” Hoera! Op hun verzoek ga ik er binnenkort naartoe om te laten zien waar het oefenmateriaal te vinden is en wat de handigheidjes zijn waar Osman zijn voordeel mee kan doen. Ik weet zeker dat hij ermee geholpen zal zijn, al was het alleen maar door het besef dat mensen zich om hem bekommeren.Tiny Taalcoach
Nu de vastenmaand, de Ramadan, voorbij is is het tijd voor beloning: het Suikerfeest. "Er worden veel zoete dingen gegeten, natuurlijk, maar het is vooral een dag van de vrede." Dat heb ik onthouden van een gesprek dat ik had met Abdel Kader Jeraya. Je zoekt je familie en vrienden op en dat versterkt de vriendschap en neemt mogelijke spanningen weg. Voor de kinderen geven de nieuwe kleren wel een heel apart en feestelijk gevoel.En er is ook nog dit: voor wie de Ramadan gedaan heeft gaat de Bab Rayan open. De Bab Rayan is een van de poorten naar de hemel. Een mooi vooruitzicht, straks.Ik wens iedereen die gevast heeft, ook namens Samir, een heel fijn Suikerfeest.
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Ik moet iets bekennen: deze keer schrijf ik over twéé bijeenkomsten met Osman. Omdat er zo weinig over te vertellen is. We oefenen braaf met de proefexamens schrijven die ik op internet gevonden heb en dat is het zo’n beetje. Elk van die examens is op dezelfde manier opgebouwd: eerst een of twee opdrachten om een brief of een e-mail te schrijven, dan een opdracht om een formulier in te vullen, en dan nog een stuk of wat zinnen die je af moet maken. De afgelopen twee keer hebben we zo’n examen doorgewerkt en daarna zaten we er allebei wel zo’n beetje doorheen. En dan te bedenken dat schrijven in het hele inburgeringsexamen maar een van de zes onderdelen is.Osman zit intussen in de examengroep. De komende week gaat hij proefexamens doen, blijkbaar om te zien of hij al rijp is om zich voor het examen in te schrijven. Hij maakt een beetje een moedeloze indruk als hij het vertelt. Dit kan nog maanden duren, lijkt hij te denken. Ik spreek hem bemoedigend toe: “Hoe lang ken ik je nu? Pas een paar maanden toch? En in die tijd ben je echt wel vooruitgegaan!“ Ik moedig hem aan om nieuwsgierig te blijven naar de taal. “Gretig, zoals met voetballen. Dan moet je gretig zijn naar de bal.” Dat lijkt aan te komen. “Het moet in jouw hoofd gebeuren, Osman. We kunnen het er niet van buitenaf in gieten.” Hij lacht erom – blijkbaar heeft zijn docent Nederlands dat ook al tegen hem gezegd. “Ik wil hoofd open zagen, taal erin stoppen, weer dicht, klaar!” Tja, als dat zou kunnen.We praten nog wat na op ons bankje bij de Citadel. Daar heeft hij ons zelf heen gebracht – hij zit er vaak, zegt hij, om naar de boten te kijken, lekker fris in de wind. Ik vind het een verdrietig beeld, Osman helemaal alleen op dat bankje.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Op weg naar mijn afspraak met Osman deze week kom ik langs het brugwachtershuisje aan de Citadellaan. Het is donderdag en de brugwachters-van-dienst nodigen me uit op de koffie. Leuk! Ik was al lang eens van plan dat brugwachtershuisjesproject van dichterbij te bekijken. Maar wat jammer dat ik niet kan; mijn afspraak met Osman is al over vijf minuten, ik haast me ernaartoe. Sukkel die ik ben; ik kan Osman toch gewoon meenemen op de koffie? Weer een mogelijkheid voor contact in de buurt. Hij vindt het een ‘goed idee’.We worden hartelijk ontvangen met thee en koffie en de aardige ‘brugwachter’ weet op het perfecte moeilijkheidsniveau Osman te vertellen over het project. “Heb je het begrepen? “ vraag ik naderhand, op weg naar ons bankje in de zon. “Ja, bijna alles!” zegt hij opgetogen, en doet me het hele verhaal nog een keer. ”Je hebt goed geluisterd,“ zeg ik. Hij glimt ervan.We hebben maar even tijd om te oefenen met het schema dat de taaldocent me heeft gestuurd, want Osman heeft een afspraak bij de dokter. Zoals we eerder besproken hebben, heeft hij eerst gebeld in plaats van meteen naar het ziekenhuis te gaan. Het gaat om zijn duim, die doet al een maand pijn en wordt steeds dikker. Ik help hem om zijn verhaal goed te kunnen doen en schrijf de moeilijke woorden voor hem op.Er zit iets in mijn contactlens. Ik haal hem onnadenkend uit mijn oog en stop hem in mijn mond. Mag niet, maar ik doe het zo al vijfenveertig jaar. Ik zie dat Osman verbijsterd is en leg hem uit wat ik doe. Zoiets heeft hij nog nooit gezien, hij rolt weer bijna van de bank van het lachen.We hebben allebei een goed gevoel over vandaag. “Volgend week self tijd?”, “O.k.”, “Doei, docent!”, “Doei, Osman, succes bij de dokter!”Tiny Taalcoach
Voor een groep wijkbewoners is het nu een bijzondere tijd. Het is de maand Ramadan. De Ramadan is de negende maand van de islamitische kalender, het is de vastenmaand.Het vasten begint als de zon opkomt. Zeker nu zijn de dagen lang, zonder drinken, middageten, een koekje of een appeltje tussendoor.Het mooie aan het vasten is, dat je je daarna weer echt op het eten verheugt. Na zonsonder-gang eet men vaak samen met het gezin, de familie of vrienden. Dit moment op de vastendag heet iftar.Elke dag van de Ramadan wordt in de Arrahma-moskee aan de Vogelstraat een groot stuk van de Koran gelezen. Voor deze lezingen is de Koran in dertig stukken verdeeld.De Ramadan is afgelopen als de nieuwe maan is verschenen. Dan wordt het feest van Ied al-fitr gevierd. Dat is het Suikerfeest.
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Deze week is het er wel van gekomen: Osman is bij mij thuis op bezoek en zit met een groot stuk kruidkoek achter de koffie. Hij is gefascineerd door die koek – wat zit er allemaal in? Mijn man noemt de ingrediënten en Osman herhaalt geboeid elk woord en probeert voor zichzelf de betekenis in zijn eigen taal te achterhalen. Hier hebben we blijkbaar iets te pakken wat hem echt interesseert en waarmee hij als vanzelf nieuwe woorden leert. Hij beschrijft voor mijn man de recepten van de gerechten die hij mij na Pasen had voorgeschoteld en doet zijn best om het verschil tussen ‘ui’ en ‘ei’ goed duidelijk te maken: “Ui, niet ei van kip”. Een belangrijke toelichting, want aan de uitspraak is het verschil inderdaad niet te horen. Osman belooft zelfs een keer voor ons te komen koken, dan kan hij het laten zien. Een geweldig plan, ik denk dat ik mijn hele familie erbij uitnodig.Intussen heb ik ook een mailtje van zijn taaldocent gekregen, die me al eerder had gewezen op de moeite die hij heeft om Osman bij te brengen dat je na daarom niet schrijft ‘hij gaat’ maar ‘gaat hij’. Toen leek het me nuttiger om Osman in contact te brengen met Nederlanders en hem zoveel mogelijk in gesprekken te betrekken. Maar de docent laat me nu weten dat Osman klaar is met de lessen en naar de examengroep gaat – het examen komt dichtbij. En nog steeds weet hij niet hoe hij zinnen moet afmaken na daarom. En ook niet na want, dus, omdat, daarna …….De taaldocent is het met me eens: Osman weet niet goed hoe je een taal leert en is niet echt gemotiveerd om in gesprekken en contacten zoveel mogelijk woorden en uitdrukkingen op te pikken. Er zit niks anders op: we zullen moeten oefenen en nog eens oefenen. Maar die kookles van hem wil ik niet missen. En wie weet hoeveel hij daar nog bij opsteekt.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Ik had best wat plannetjes bedacht, maar ze zijn nog niet uitgekomen, want Osman was ziek, geveld door de griep. Ook het Zing Nederlands met me bij Bij Katrien heeft hij moeten missen. Bij onze nieuwe afspraak bleek veel van wat we over de oorlog hadden besproken alweer weggezakt, al wist hij wel dat het om ‘ruzie met Germany’ ging. Maar eerlijk gezegd wist hij dat al eerder. De jaartallen waren er nog wel: 1940 tot 1944, en Den Bosch bevrijd in 1945. O nee, andersom, bedacht hij na mijn twijfelende blik. Het valt ook niet mee.Ook de afspraak met mijn man bij mij thuis heeft Osman door zijn griep niet kunnen nakomen. Dat zit nog in het vat, al valt het niet mee een tijdstip te vinden waarop we alle drie beschikbaar zijn. Deze keer dus nog maar eens bij Osman thuis. Ik had wat computerwerk op de agenda gezet, maar jongens, wat was het een prachtige dag. Dan ga je toch niet binnen zitten? Osman was het er helemaal mee eens, dus al gauw zaten we lekker op een bankje te kletsen over e-mails. Een nette e-mail moet je beginnen met een aanhef: geachte…., en op een goede manier afsluiten: vriendelijke groet, …. Dat vragen ze echt van je op het examen. Osman houdt het nog steeds bij ‘ok, beste docent.’ Ik drukte hem op het hart een volledige e-mail te sturen als ik hem mail met een vraag. Graag ook met een antwoord op mijn vraag erin, want dat is er tot nu toe ook nog niet van gekomen.Toen hij ziek was, heeft Osman geen gebruik gemaakt van de dokter. Hij vertelde nu dat hij eerder wel eens naar het ziekenhuis is gegaan met een medische klacht. Dat is hem op meer dan 200 euro komen te staan. We spraken af dat we de volgende keer het zorgverzekeringsstelsel eens goed zullen bekijken; het systeem van basisverzekering, eigen risico en eigen bijdrages is best lastig uit te leggen. We zijn alvast eens even langs de praktijk gegaan, want die was vlakbij. Daar kregen we een overzichtelijk foldertje met duidelijke telefoonnummers die hij kan bellen bij een volgend medisch probleem: altijd eerst de huisarts bellen voor een afspraak.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.In de week voorjaarsvakantie piekerde ik erover hoe met Osman verder te gaan. Hij lijkt te verwachten dat de Nederlandse taal van buitenaf in hem gegoten zal worden – hoe maak ik hem duidelijk dat het echte werk in zijn eigen hoofd moet gebeuren? Ik kan hem oefensituaties aanbieden, met nieuwe woorden en uitdrukkingen, en ik kan hem laten zien hoe het er hier aan toe gaat. Maar hij zal het zich zelf eigen moeten maken, moeten verwerken tot een taal die hij kan gebruiken.Deze week van dodenherdenking en Bevrijdingsdag ligt het voor de hand om Osman over de Tweede Wereldoorlog te vertellen. Op zijn inburgeringsexamen zal hem erover gevraagd worden en dat motiveert hem om goed te luisteren, want hij weet weinig tot niets van die oorlog. Ik neem hem mee naar het Stadsarchief, waar een vriendelijke mevrouw ons de boeken over de bevrijding van Den Bosch wijst, en de computer waar foto’s van de verwoeste delen van de stad te vinden zijn.Ik hoop dat hij de belangrijke woorden zal oefenen – ik heb ze voor hem opgeschreven: bevrijding, geallieerden, bombarderen, dodenherdenking, twee minuten stilte…. Ik heb geen idee wat het met hem doet – maakt hij vergelijkingen met zijn eigen geschiedenis? Of staat het allemaal mijlenver van hem af? Ik wijs hem op het bevrijdingsfestival op de Pettelaarse Schans; misschien gaat het allemaal wat meer voor hem leven als hij daar mee kan doen met het vieren van de vrijheid.Om de verloren vakantiedag in te halen nodig ik Osman deze week nog bij me thuis uit. Ik hoop dat mijn man hem kan leren hoe je Eritrese lettertekens in de woordjes-app kunt invoeren, en dat Osman zijn Eritrese recepten met hem wil delen. Ik zal in ieder geval zorgen voor iets lekkers bij de koffie!Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Osman en ik zouden oefenen met ‘want’ en ‘maar’ en ‘of’, en daarna met ‘daarom’, en dat je daarbij onderwerp en gezegde omdraait. Energiek storten we ons in weer een nieuwe oefening, maar ik was er al bang voor: het verschil tussen ‘want’ en ‘maar’ weet Osman eigenlijk niet. En dat omdraaien? Het lijkt wel weer helemaal nieuw voor hem.Na een poosje vindt Osman het wel genoeg, want hij heeft eigenlijk iets heel anders in gedachten vandaag. Met Pasen heeft hij uitgebreid gekookt – hij laat me de bakjes en schalen zien waarmee hij zijn koelkast heeft gevuld, het ene gerecht nog exotischer dan het andere. Hij vult er twee borden mee en warmt ze op in de magnetron. Gaan we eten? “Ja! Samen eten!” straalt hij. Ik vind het geweldig. Wat ontzettend aardig van hem, en wat een kans om al die bijzondere gerechten te proeven. Ik reageer enthousiast op elk nieuw hapje, en dat is niet uit beleefdheid. Osman is in zijn nopjes met de lof: “Dank je wel hoor.”Hij heeft nog een vraag: iemand zei laatst iets over ‘de liefde door de maag’. Hij begrijpt het niet goed. Ik schrijf het spreekwoord voor hem op, en leg hem uit wat het betekent: de liefde van de man gaat door de maag – een man wordt verliefd op de vrouw die lekker voor hem kookt. Osman vindt het ontzettend grappig. Hij rolt bijna van zijn stoel van het lachen.Als ik wegga vraag ik hem mij de recepten te mailen, voor mijn man, want zelf ben ik een beroerde kok. “Maar hij houdt toch wel van mij hoor.” “Haha,“ roept Osman uit, “Spreekwoord is niet goed!” Dat vindt hij zo mogelijk nog grappiger. Wat een leuke ochtend was dit!De volgende keer ben ik op vakantie. Kan ik extra lang nadenken over hoe we verder gaan.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Ik stuur Osman af en toe een vraag per e-mail, zodat hij zijn schrijven een beetje kan oefenen, maar aan het antwoord is meestal geen touw vast te knopen. Zelfs niet in de krap anderhalve regel die hij eraan besteedt. Als ik hem mail over een afspraak: “ok beste docent”. Daar moet ik het mee doen. In gesprekken houdt hij het zo kort mogelijk; zijn woordenschat blijkt pietepeuterig klein. Deze keer komt hij dan ook al gauw met zijn werkboek van school aandragen. Daar wil hij uit oefenen. De moed zakt in m’n schoenen als ik zie waar de oefening over gaat: het gebruik van woordjes als ‘maar’, ‘en’, ‘dus’ en ‘daarom’, en dat bij de laatste iets bijzonders gebeurt: het onderwerp en het gezegde worden omgekeerd.Weet je het nog? Dat was waar zijn docent Nederlands mee aankwam toen ik hem vroeg wat nuttig zou zijn voor Osman. Dat doen ze maar mooi op school, was toen mijn obstinate reactie – ik zou zorgen dat Osman zoveel mogelijk zou praten en schrijven, liefst met nieuwe Nederlandse contacten die hij zou opdoen – dáár zou hij van leren. Maar eigenlijk wil Osman niet praten en schrijven. Hij wil zijn werkboek doorwerken, van kaft tot kaft. Hij leert het kunstje van een oefening en is dat de volgende keer weer vergeten. Hij schrijft de betekenis van een woord op, maar vergeet het echt goed op te slaan. Soms moet je echt stampen om iets in je hoofd te krijgen: werken-werkte-gewerkt, lezen-las-gelezen, roepen-riep-geroepen. Maar het lijkt wel of Osman niet weet hoe dat moet.Je kunt een taal ook leren door te doen, zoals een kind: goed luisteren en dan zoveel mogelijk uitproberen, praten over koetjes en kalfjes. Dan ga je vanzelf ‘ik riep’ en ‘wij lazen’ zeggen. Maar ook die vorm van leren is Osman vreemd. De tv staat Nederlands te spuien, maar hij luistert er niet echt naar; een tekst leest hij op, maar hij probeert hem niet te begrijpen. En hij schaamt zich een beetje om te praten en te schrijven - ziet er waarschijnlijk ook het nut niet van in. ‘We verdoen onze tijd,’ denkt hij misschien, ‘laten we maar gaan oefenen’.‘Leervaardigheid’ is in Nederland een belangrijk vak, maar in de rest van de wereld is dat niet overal zo. Ik zal hem nog helpen met zijn ‘daarom’, maar ik zal hem toch ook wat leervaardigheid moeten bijbrengen. Ik weet nog niet hoe ik dat ga aanpakken. Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Vandaag ben ik voor het eerst bij Osman thuis. Hij heeft een heel eenvoudig eenkamerflatje aan een lange donkere gang, maar er is alles wat hij nodig heeft en hij houdt het keurig bij. Vanaf zijn grote tv-scherm laat hij de hele dag Nederlandse programma’s de kamer in schallen, om maar zo veel mogelijk Nederlands te horen. Een loffelijk streven, maar ik betwijfel of er veel van tot hem doordringt; als we op zijn computer naar oefenfilmpjes kijken, tettert de tv er vrolijk doorheen zonder dat het Osman lijkt op te vallen. Het is een soort geluidsbehang geworden.Geen bezoek aan Oudste Zoon vandaag, wat eigenlijk de bedoeling was. Zoon voetbalt op zondagochtend met vrienden op een veldje en het zou zo leuk zijn als Osman daar ook aan mee zou kunnen doen. Hij is dol op voetbal; elke maandag- en dinsdagavond voetbalt hij al, maar dan met Eritrese vrienden, en daar leer je geen Nederlands van. Een Nederlandstalig voetbalgroepje, dat zou pas wat zijn. Maar Zoon is ziek. Trouwens: intussen heeft Osman zelf de weg gevonden naar een officiële club, waar hij afgelopen week voor het eerst heeft getraind. Dat wordt wedstrijden spelen op zondag, natuurlijk, dus hier loopt mijn plannetje dood.Vluchtelingenwerk is erg goed in begeleidend materiaal voor taalcoaches, en vandaag heb ik een lijstje nuttige websites meegenomen, vol met oefenmateriaal voor het inburgeringsexamen. Maar Osman is niet enthousiast. Het wordt wel erg veel, vindt hij, naast de oefeningen voor school die hij al op de laptop door kan werken. Hij heeft gelijk – twee dagen werk voor de gemeente, drie dagdelen school, al dat gevoetbal – dan wil je thuis gewoon aan je schooloefeningen werken en niet je nog een weg banen door een woud van oefeningen op internet.Het zingen bij Zing Nederlands met me in Bij Katrien heeft hij gelukkig wel leuk gevonden en hij zingt enthousiast mee met wat Nederlandse liedjes die hij me op Youtube laat zien. Als ik weer thuis ben stuur ik hem drie Youtube-linkjes van Doe Maar (‘van toen ik net zo oud was als jij’), met de teksten erbij. Ik hoop maar dat ik daarmee vandaag dan toch nog iets nuttigs heb gedaan.Tiny Taalcoachp.s.: Heb jij een idee waar ik in onze wijk eens met Osman naartoe zou kunnen gaan? Ik ben benieuwd naar je reactie!
Veel mensen vallen voor de bijzondere architectuur in Muntel-Vliert. Vandaar dat we dit artikel graag onder de aandacht brengen. bron: Het Stadsblad.
HOERA, WE BESTAAN 1 JAAR!Gisteren hebben we samen met onze klussers onze eerste verjaardag gevierd.Bij een heus Karwijk-gebakje hebben we teruggekeken op ons eerste succesvolle jaar en onze ideeën besproken om 2017 nog beter te maken! De suggesties en input van iedereen gaan we een plaats geven in onze plannen, zodat we toewerken aan meer verbinding binnen de buurt met onze buurtklussengroep. Mocht je hier zelf nog suggesties voor hebben, mail ons gerust via karwijk@gmail.com!Op naar onze volgende verjaardag,Theo, Ton, Wies en Cecile (kernteam Karwijk)
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Zoon heeft bedacht dat hij Osman mee zal nemen naar Zing Nederlands met me, een nieuwe activiteit bij Bij Katrien. Anderstaligen die Nederlands willen leren zijn daar samen met hun Nederlandse vrienden welkom om te komen zingen. Nederlands repertoire natuurlijk, want daar leer je van. Dat lijkt me een goed idee en Osman is er zeer voor te porren, want hij houdt van zingen. Komende zondag gaat het gebeuren – ik ben benieuwd.Muziek blijft een mooie kapstok in onze activiteiten, want deze week gaan we op bezoek aan de Koningsweg, bij een vriend van me die vioolbouwer is. Osman is meteen al onder de indruk van de winkel, met zijn rijen oude en nieuwe violen. We zien hoe je een viool maakt, hoe je het lamplicht door het hout kunt zien schijnen - zo dun is het, hoe de krul een persoonlijke handtekening is van de bouwer…. Osman is gefascineerd en stelt af en toe een vraag. Hij is blij dat hij ook iets kan bieden: in een filmpje laat hij ons een Eritrees snaarinstrument zien dat Vriend en ik helemaal niet kenden: de krar. Ik heb zelden zo’n vreemd instrument gezien.Toch knaagt er iets aan me – kennis over violen is nu niet bepaald het eerste wat je als inburgeraar moet zien te verwerven. Zou ik niet iets nuttigers moeten gaan doen met hem? Het openbaar vervoer verkennen, naar het gemeentehuis, dat soort dingen. Maar het gaat erom dat hij luistert en praat, hou ik mezelf voor, en dat heeft hij volop en met plezier gedaan, dus niet zeuren; naar het gemeentehuis kunnen we altijd nog.We gaan tevreden koffie drinken bij de Verkadefabriek. Die wil ik hem ook laten zien als plek waar hij naar films en optredens kan gaan kijken. Het blijft weer bij water, en het wordt me nu duidelijk waarom: Osman is Orthodox Christen en houdt zich aan de vastenregels. Wat zou hij met Pasen gaan doen? Pasen is volgens mij belangrijk in de Orthodoxe kerk. Ik zal het hem de volgende keer eens vragen.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Ik ben met Osman op bezoek bij mijn jongste zoon. We zijn alle drie een beetje zenuwachtig, want waar praat je over met iemand die nauwelijks Nederlands spreekt? Ik probeer het met het thema ‘muziek’, want liefde voor muziek, die hebben ze allebei. Dat werkt, en we ontdooien allemaal een beetje. Het is gezellig, vooral als er iets te lachen valt. Osman vindt het ontzettend grappig als Zoon zegt: “Nog een glaasje water? Dat kan hoor. Dat is gratis!”Ik heb na onze eerste ontmoeting contact gezocht met zijn leraar Nederlands. “Osman doet erg zijn best,” schreef hij, “maar schrijven en met name de zinsbouw en werkwoordsvormen vindt hij enorm moeilijk”. Dat vind ik niet gek – zinsbouw en werkwoordsvormen, dat is zo’n beetje de moeilijkheid van de taal in een notendop. Hij zou moeten oefenen met zinnen als Hij heeft honger, daarom gaat hij eten. Na ‘daarom’ draai je ‘hij gaat’ om tot ‘gaat hij’. Allemachtig, moeten we dat soort dingen er nog in krijgen in die twee maanden tot het examen?Osman en ik besluiten dat hij en ik geen grammaticalesjes gaan doen. Dat doen ze maar op school. We denken dat hij er veel meer aan heeft als we hem zoveel mogelijk aan de praat kunnen krijgen. Hij heeft nauwelijks contacten met Nederlandssprekenden, dus daar moeten we wat aan doen. Als ik later het materiaal voor taalcoaches van Vluchtelingenwerk eens doorkijk, zie ik dat dat ook eigenlijk precies de bedoeling is. ‘Als je goed Nederlands spreekt, en openstaat voor de immigrant, ben je geschikt als taalcoach,’ lees ik ergens opgelucht.We gaan ervoor, Osman en ik, en op bezoek bij Zoon blijk je in anderhalf uur al aardig aan de praat te kunnen raken. We maken plannetjes voor meer ontmoetingen en we besluiten in de tussentijd ook te mailen, want schrijven moet, van de leraar. Zoon weet ook nog wel wat. Daarover volgende week meer.Tiny Taalcoach
Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.Bij de ingang van de bieb sta ik te wachten. Misschien komt hij wel helemaal niet. Hebben we het wel goed afgesproken? Heeft hij het wel begrepen? Ik ken hem helemaal niet, ik weet niet eens hoe hij eruit ziet. Hij heet Osman, dat weet ik; hij komt uit Eritrea en hij is 21 jaar. Ik zou zijn oma kunnen zijn – nou ja, nèt. Bij Vluchtelingenwerk hebben ze me verzekerd dat hij erg aardig is, en hij spreekt al best veel Nederlands. Dat heb ik ook wel gemerkt toen ik hem belde om een eerste afspraak te maken. Dus daar sta ik nu, de taalcoach van Vluchtelingenwerk die wacht op haar cliënt.Mijn telefoon gaat: Osman. “Mevrouw, wij hebben afspraak, ik ben binnen in bibliotheek.” Hm, we hadden bij de deur afgesproken toch? Nu moet ik naar hem op zoek. Hij heeft een witte trui zegt hij, en “beetje lang haar”. Ik had hem beschreven hoe hij mij kon herkennen aan mijn lange witte haar, maar zo heeft hij slim de rollen omgedraaid – dat is natuurlijk veel minder eng, voor hèm. Ik spreek gelukkig de goeie aan en we komen ongeschonden de eerste minuten door. Hij wil alleen water, maar ik neem koffie, daar ben ik wel aan toe.Hoe kom ik hier zo terecht? Op de Facebookpagina van de Buurtkiep zag ik de oproep: er waren dringend taalcoaches nodig voor vluchtelingen uit alle windstreken. Voor groepsgewijze vrijwilligersactiviteiten ben ik niet geschikt, maar hier zag ik wel wat in: mijn kans om iets nuttigs te doen met mijn taalachtergrond en mijn pas verworven vrije tijd. Osman zocht iemand die hem wil helpen om met succes door zijn inburgeringsexamen te komen, dus bingo! dacht Vluchtelingenwerk, dat is een goeie match.Osman met zijn water en ik met mijn koffie – we zitten hier wel gezellig eigenlijk; de meeste spanning is eraf en we bespreken wat we zoal zouden kunnen gaan doen. Ik heb wel wat plannetjes en hij ziet er wel wat in. We maken een afspraak voor volgende week.Tiny Taalcoach
Stadschroniqueur Eric Alink tekende in de Bossche kroniek Brandewijn het bijzondere Oetelverhaal op van wijkbewoners Henk en Wil. Het werd gepubliceerd in het Brabants Dagblad van 22 februari 2017
Vroeger, dat waren nog eens winters en de IJzeren Vrouw was altijd bevroren! Nou, niet altijd, maar wel meer dan nu het geval is.Wij woonden vlakbij die grote plas. Als er ijs op lag, veegden we banen en schaatsten we op het mooie ijs.Als klein kind had ik Friese schaatsen met oranje linten. Het was één ellende om ze onder te binden, had je het net voor elkaar, na een paar meter schaatsen waren de linten alweer los. Met koude handen was het bijna niet te doen. Kunstschaatsen waren er nog niet veel.Terug kijkend denk ik dat het langer koud was en dat het harder vroor in die winters. Op school zongen wij: ‘ijsvrij willen wij, anders staken wij!’En we kregen vrij.Met mijn vader stak ik op een zondag de IJzeren Vrouw over om naar de kerk gaan. Zo vroeg in de morgen waren wij alleen op het ijs. Ik vond dat heel eng, je hoorde het ijs kraken en ik zag luchtbellen in het ijs. Na de mis moesten we ook weer terug.Dat zou ik nu nooit meer durven!
Pagina's (1): 1