Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Buurtverhaal:

Osman leert Nederlands 11 (2017)

Tiny Taalcoach
Gepubliceerd op 16 juni 2017 , 116x gelezen

Een blog over inburgeren met de hulp van een taalcoach. Tiny Taalcoach brengt iedere week verslag uit van haar pogingen om een vluchteling te helpen onze moeilijke taal onder de knie te krijgen.

Ik moet iets bekennen: deze keer schrijf ik over twéé bijeenkomsten met Osman. Omdat er zo weinig over te vertellen is. We oefenen braaf met de proefexamens schrijven die ik op internet gevonden heb en dat is het zo’n beetje. Elk van die examens is op dezelfde manier opgebouwd: eerst een of twee opdrachten om een brief of een e-mail te schrijven, dan een opdracht om een formulier in te vullen, en dan nog een stuk of wat zinnen die je af moet maken. De afgelopen twee keer hebben we zo’n examen doorgewerkt en daarna zaten we er allebei wel zo’n beetje doorheen. En dan te bedenken dat schrijven in het hele inburgeringsexamen maar een van de zes onderdelen is.

Osman zit intussen in de examengroep. De komende week gaat hij proefexamens doen, blijkbaar om te zien of hij al rijp is om zich voor het examen in te schrijven. Hij maakt een beetje een moedeloze indruk als hij het vertelt. Dit kan nog maanden duren, lijkt hij te denken. Ik spreek hem bemoedigend toe: “Hoe lang ken ik je nu? Pas een paar maanden toch? En in die tijd ben je echt wel vooruitgegaan!“ Ik moedig hem aan om nieuwsgierig te blijven naar de taal. “Gretig, zoals met voetballen. Dan moet je gretig zijn naar de bal.” Dat lijkt aan te komen. “Het moet in jouw hoofd gebeuren, Osman. We kunnen het er niet van buitenaf in gieten.” Hij lacht erom – blijkbaar heeft zijn docent Nederlands dat ook al tegen hem gezegd. “Ik wil hoofd open zagen, taal erin stoppen, weer dicht, klaar!” Tja, als dat zou kunnen.

We praten nog wat na op ons bankje bij de Citadel. Daar heeft hij ons zelf heen gebracht – hij zit er vaak, zegt hij, om naar de boten te kijken, lekker fris in de wind. Ik vind het een verdrietig beeld, Osman helemaal alleen op dat bankje.

Tiny Taalcoach

Reacties



Bekijk alle verhalen in je buurt ยป