Toen de wereld onbegaanbaar werd,
wilden we natuurlijk gaan.
We wilden lopen, fietsen, reizen,
we wilden vooral naar de anderen wijzen,
het was hun schuld hoe het was gelopen.
Dus er maar het beste van hopen,
dat onbegaanbare viel wel mee,
het was vooral een kwestie van willen.
Eigenlijk zou je moeten wandelen,
maar ja, je mist een hond.
Eigenlijk zou je een hond moeten nemen,
maar ja, dan moet je wandelen.
Dus toen de wereld onbegaanbaar werd,
gebeurde er helemaal niets.
Anita Koster